Moja nowa powieść: "Samotność w pułapce"

W objęciach słońca i w objęciach Weny kończyłam powieść na wczasach.

Czy zdajemy sobie sprawę, że zmiany w naszym życiu zależą od tego, co
 „w głowie”? 
Od tego jak siebie postrzegamy i na ile się same cenimy?
 A najważniejsze skupić się na małych sprawach, codziennych, no i...w okularach wybiegać do życia. Jest piękne, choć czasami trzeba zmienić okulary na różowe. To konieczność.

Słońce już schowane za umytymi drzewami

Jeszcze tylko rozrzucone złote refleksy dalekie od pokrętności przystanęły

Zastygłe w twoim oddalającym się cieniu

Nic nie mówisz

Wiem. Jutro zapomni

?

Tylko świadomość boli jak natrętna myśl błądząca w zaułkach konkretów. 

 

 Zmieniam okulary!

„ Samotność w pułapce,” to wciągająca, pełna emocji powieść z sensacyjnym wątkiem, nie pozbawiona różnorodności tematów i poruszanych problemów, także o wydźwięku moralno – egzystencjalnym. Mamy tu niezwykle ciepłe, znakomicie zarysowane portrety bohaterów – policjanta na emeryturze, dziewczynę, która straciła pamięć na skutek traumatycznych przeżyć i innych bohaterów, którzy to dzielą z czytelnikami typowe ludzkie wątpliwości i wahania. Akcja powieści rozgrywa się współcześnie we Wrocławiu i Bremie. Już od pierwszych stron książki poznajemy charaktery bohaterów, głębię ich przemyśleń, spojrzenie na siebie i otoczenie, obserwujemy, jak ewoluuje ich osobowość. Powieść porusza tematy instynktów, namiętności, cnót, wad, a czyta się ją z dużym zaangażowaniem emocjonalnym.

Rozrzucone złote refleksy

Skryta w objęciach Twych myśli - Anioła

Czuję się bezpieczna

Choć tęsknota wciąż każe szukać Twych skrzydeł – Mamo.

Dzisiaj Twoje imieniny

 Kochałaś kwiaty

 

Moja nowa powieść " Samotność w pułapce"

  Niebawem książka papierowa.
E-book już w Księgarniach Internetowych.

Samotność w pułapce

Anna Dalia Słowińska

wydawnictwo: e-bookowo 

„ Samotność w pułapce,” to wciągająca, pełna emocji powieść z sensacyjnym wątkiem, nie pozbawiona różnorodności tematów i poruszanych problemów, także o wydźwięku moralno – egzystencjalnym. Mamy tu niezwykle ciepłe, znakomicie zarysowane portrety bohaterów – policjanta na emeryturze, dziewczynę, która straciła pamięć na skutek traumatycznych przeżyć i innych bohaterów, którzy to dzielą z czytelnikami typowe ludzkie wątpliwości i wahania. Akcja powieści rozgrywa się współcześnie we Wrocławiu i Bremie. Już od pierwszych stron książki poznajemy charaktery bohaterów, głębię ich przemyśleń, spojrzenie na siebie i otoczenie, obserwujemy, jak ewoluuje ich osobowość. Powieść porusza tematy instynktów, namiętności, cnót, wad, a czyta się ją z dużym zaangażowaniem emocjonalnym.

 

Myślę, że myślę?

USPRAWIEDLIWIENIE
 
Po co szukam myśli, które same uciekają?
Tak to już jakoś jest... 
?
 Pozostaje pusty karmnik. Strzaskany kornikami. To tylko kwestia  czasu...
Wiem.

 

I gniecie sumienie. Obiecałam...
Myśli nadal uciekają
Gubią się w gąszczu splątanych zwojów
Własnego ego? Własnego strachu?
Że, że...
Posiedzę na kamieniu

 

Odwróciłam się...
Czy z tegoż strachu?
Że, że...
Że nie potrafię Ci spojrzeć w oczy
Tak po prostu przytulić się do Ciebie
Kochać się z Tobą
A przecież było tak cudownie...
Kolorowo
No było

Czy to czas zawinił?
Korniki?

Przeczytam Ci to, te kilka słów, kiedy...
Ale, proszę Cię, ŻYJ!
Żyj we mnie
Choćby dla tych kolorowych wspomnień egoistki.

Niebawem nowa powieść: " Samotność w pułapce"

„ Samotność w pułapce,” to wciągająca, pełna emocji powieść z sensacyjnym wątkiem, której akcja rozgrywa się współcześnie we Wrocławiu i Bremie. Już od pierwszych stron książki poznajemy charaktery bohaterów, głębię ich przemyśleń, spojrzenie na siebie i otoczenie, obserwujemy, jak ewoluuje ich osobowość. Powieść porusza tematy instynktów, namiętności, cnót, wad.  Czyta się ją z dużym zaangażowaniem emocjonalnym.

 „Zawahał się. Stres wciąż trwał na straży, a to… Zerknął na siebie w lusterku, potem na dziewczynę. A do licha! Najgorsze to wahanie, ten dziwny stan, który od niedawna zagościł w jego wnętrzu. Wymościł sobie w nim wygodne miejsce. Kiedyś by wiedział co zrobić. Skrzywił się znowu. Starzeję się najwyraźniej. Posłał dziewczynie długie, uważne spojrzenie i szybko wkroczył w jej przestrzeń życiową. Była niewielka – dziewczyna pachniała nieszczęściem. Znowu się zawahał. Jasna dupa! Co tu robić? Na chwilę zakotłowało w głowie. Skłębiły się normalne myśli, z tymi niezbyt normalnymi. Potarł czoło i spojrzał znowu na dziewczynę; już sama myśl, że mógłby ją dzisiaj mieć, podnieciła go, a jeszcze bardziej zaskoczyła. Takiego się nie znał. Ba, tak myślących, tępił. A może wcale się nie znał?? Jest taki jak wszyscy faceci. To… takie brakujące ogniwa, które przeważnie iskrzą. Zagryzł wargi.”